Sandali Lang Aking Anak

Parang kailan lang di ba?

Nang ako’y nagpaalam

Sa iyo aking anak

Aalis muna ang iyong ina

Upang tumungo sa bansang Canada

Ang malungkot mong mga mata

At mahigpit mong mga yakap

Ang nagsilbing agam-agam

At kayhirap sa damdamin

Pati ang bayang sinisinta

Kahit na sa gunita

Parang hindi ko makakaya

Di na kayang tapakan pa

Subali’t gaya ng sinabi ko

Sandali lang aking anak

Sa puso ko babaunin

Ang pagmamahal ko sa iyo

Hindi kita lilimutin

Ikaw’y laging aalalahanin

Sa bawa’t sandali ay palilipasin

Pangalan mo ay uusalin

Tatanawin sa bintana

Ang malayong papawirin

Larawan mo’y  hahalikan

Bago matulog sa gabi

Panalangin,dadasalin

Aking anak sana’y ligtas

  

Mahal na Poong San Andres

Kasali siya sa paggabay

Ito lamang ,aking hiling

Sa matuwid ,siya’y ihatid

Aking anak lumalaki

Tanging ama ang kapiling

Sana’y kapwa makatiis

Sa pagsubok ng pagkawalay

Akong ina ng tahanan

Sinubukang mangibang bayan

Tingin ay bagong pag-asa

Bagong buhay sana’y palarin.

Sa Lumang Pantabangan

            Sumasagi pa rin sa aking isipan

            Ang lumang Pantabangan

            Na aking sinilangan

            Doo’y simpleng buhay

            Masayang karanasan

            Nung ako ay bata pa’t

            Nagsimulang nagkamalay

            Kami’y naglalaro ng bahay-bahayan

            Buwal preso,ihip,sungka at tagu-taguan

            Pagsapit ng gabi sa liwanag ng buwan

            Kami rin ay di maawat sa pagbibidahan

            Lalo’t magkikita kila Inang Tentay

            Subali’t pag nag-umpisa ang katatakutan

            Sa pagkaripas ng takbo ay una-unahan.

            Sa punong balimbing naalala rin

            Kami’y umaakyat

            Kahit na madilim

            May baong sitsaron,butong pakwan at asin

            Minsan ay kumakanta,kaya napapansin

            At aming mga nanay,kami raw ay pauwiin.

            Kapag bakasyon na lagi kaming sumasama

            Sa pangangahoy doon sa tumana

            O kaya sa malapit sa ilog kung tawagin

            Bundang,Dipunglo at Tawirang Bukid

            Pagkatapos mangahoy,kami’y nagpipiknik

            Bao’y kanin at bukayo at kapirasong daing

            Mayroon din namang pindang,de lata at saging

            Kaya’t kahit kami’y pagod,

            Uuwi namang busog.

Sa Batuhang Ito

Dito sa batuhang ito

Ang hiling ko sana’y narito ka;

Kayhirap ihambing o ilarawan

Ang walang kahulilip na kagandahan

Ang kalikasan sa dalampasigan

Na aking napagmasdan.

Mayroon pa palang ganitong batis

Ang tubig ay lumalagaslas

At ubod nang lakas,

Humahampas sa nagpapang-abot

Na maliliit at malalaking bato,

Upang ang agos ay maipon

Sa isang alauli na animo hari --

Malakas at makapangyarihan

Inaangkin ang bawa’t tubig na nahigop

Subalit walang patumanggang

Bumabalik sa pinanggalingang karagatan.

Sa  buhanging aking tinapakan

Mga paa ko’y ibinaon sa kailaliman

Upang damhin ang garas ng mga butil

Mukhang pino kung pagmamasdan.

Ulit-ulit na ikinakaskas ang mga paa

Upang matanggal ang libag

na balato ng  matagal na pagkakabalot

Sa  medyas at sapatos.

Sa palad ko ang buhangin

Kapag aking dinadakot

Bumibitiw, at sa tubig

Parang bulang naglalaho;

Bawa’t butil pumipiglas

Kumakawala’t,napapalis

Kahit na pigiling pilit, umaalpas

Tila isang lumayang ibong pipit.

Kapag kami’y tumingala

Tanaw ang duyang umuuga,

Masasayang mga tao

Nakatingin sa ibaba

Pinagmamasdan ang isang talon

Sa talampas na kahanga-hanga,

Malalim at ubod-linis,

Nag-aanyaya ng pagsisid.

Mga puno sa paligid

Tila sumusukdol na sa langit

Pataasan, patayugan

Nang liwanag ng araw ay masilip;

Naglipana ang mga ibon,

Palipat-lipat, pabalik-balik

Pumapaswit, umaawit

Sa mga kahoy at siit.

Mga sangang sa tubig ay humahalik

Sumasalubong at natatangay

Ng mga trosong naaanod,

At mga batong nilulumot

Sa sapyok ng tubig lumilikha ng  tunog,

Isang musikang gumitaw sa pandinig

Kaya sumandaling  mga mata’y ipinikit,

Hanggang batakin ng pag-idlip.

Sa muling pagmulat, ako’y nagnilay

At pagbabalik tanaw sa mga biyaya

At gawa ng Maykapal.

Sa maghapong pananatili

Sa lugar na itinangi,

Hindi ko mapigilan

Ang magmuni-muni,

Umukilkil sa isip

Ang mga dating gawi

Nakaukit sa damdamin

Kayhirap ng abutin.

Sa Ating Pagkakalayo

Pipikit sandali

At magmumuni-muni,

Panaginip lamang kaya

O katotohanan

Na dapat tanggapin

Na tayo’y magkalayo muna

At di magkapling?

Sa bawat sandali

Puso’y may pighati.

Inaasam-asam ko ang dating buhay --

Sabay na dumudulog sa hapag-kainan

Pinagsasaluhan ang pagkaing

Inani sa bakuran,

Sa masayang kuwentuhan

Ng kung anu-anong bagay

Naroon ang tuwa at pagbibiruan.

Ngayon pagsapit ng gabi

Kapiling ko ang lungkot;

Kayakap ka sana

Sa aking pagtulog,

Pero ni isang bulong mo

Wala nang marinig,

At walang madama

Kahit na kalabit.

Ang ating tahanan

Kahit na maliit,

Ngayon ko naisip

Kayhirap umalis;

Lalo’t dati-rati’y

Sama-samang tunay

Ang isang pamilya

Na nagmamahalan.

Mahirap ang malayo

Sa piling mga minamahal,

Parang nakatusok na tinik

Sa  laging hapong dibdib;

Lalo na pag naiisip ang bunsong

Ngayon lamang nawalay

Sa piling ng inang sumusubaybay.

Ngayon nga

Ngayon nga’y laging kasama na

At nasabik sa isat-isa

At ituloy ang umpisa

Kahit na pagkatagal na

Ang nakalipas ay wala na

Itong ngayon at ang bukas

Pupunuin ng sigla at saya.

Sa iyong piling o kaibigan

Pamamasyal,pagsasaya

Binabawi ang sandali

Pagkainip ay di wari

Mga taong malalapit

Sa ating bayang tinatangi

At mga taong gustong makita

Sa panaginip na lamang pala.

Larawan

Pabalik-balik...

Hinahatid, naglalakad sa batuhang daan,

Kung di lamang ubod nang tigas

Siguro’y nadurog na sa paulit-ulit  na pagyapak.

Paulit-ulit...

Araw-araw maghapong naghihintay,

At pagdating ng uwian

Sigurado kasama ka,

Binabalikan ang masasayang sandali

Pero usapa’y tila kay-igsi,

Nasisiyahan na sa isang sulyap

Sa may bintana

Habang ikaw’y papauwi.

Ilang taon na rin pala ...

Dito  sa luma mong larawan

Mukhang bata ka pang tingnan,

Walang pagod, walang hirap na nadarama

O pagsubok na inaalintana.

Tandang-tanda ko pa

Noong araw na tayo’y nagtagpo

Sa landas ng pagkakataon,

Doon sa lugar na sagrado

Nakilala natin ang bawat isa,

At nabuo nga ang samahang

Pinatibay ng panahon.

Saksi ang mga ibong malayang lumilipad,

Ang mga bulaklak na makulay

Kaaya-aya sa pamumukadkad.

Kaytagal nga palang maghintay

Kung di alam kung kailan darating

Kayhirap palang isipin ng mga bagay

Na sa iyong palagay ay di mangyayari.

Ngayon, wala na akong alinlangan,

Tinitingnan ko ang bago mong larawan,

May balbas ka na, at ang buhok mong

Dati’y kaykapal unti-unti nang numinipis;

Taglay mo na ang hinog na isip

At buo ang loob sa pagsisikhay

Tungo sa matagumpay nating buhay.

Ang Lapis at Papel

Lapis at papel

Ang aking libangan

Pamawi ng lungkot

Dito sa  dayuhang bayan,

Sa lapis at papel

Naiibsan sumandali

Ang pangungulila

Sa naiwang pamilya

Na pagkalayo-layo.

Sa umaga paggising

Lapis agad ang yakap ng mga daliri,

Ibubuhos sa papel  ang laman ng dibdib:

Mangungumusta, makikibalita,

Magtatanong kung may araw o may ulan;

Ibabalita ang lamig ng niyebe.

At lagi kong binabanggit

Na ayos naman ang buhay,

Kumakain ako nang sapat

At ang tulog ay kaysarap;

May silid  at liguan,

May TV at telepono

Bukod pa ang computer

DVD  at saka radio.

Kapag Linggo’y nasa pasyalan,

Sa kapatid o  kaibigan;

Nililibot ang magagandang lugar,

Naglalakad, sumasakay

Sa bus, sa ferry o sa tren;

At maraming nakikitang

Mga  taong  masasaya.

Kaya kahit malayo

at paglalayo ay kaypait,

Dahil sa lapis at papel

Pagmamahal ay malapit;

Sa piling ng tinatangi

May pag-asang makakamit.

Huling Sulyap sa Manggahan

Mga sangang nababangal,

Mga  ugat na nakalitaw;

Mga dahong mayayabong,

Mga bungang  naglawit;

Pabalik-balik sa pag-akyat,

Inuugoy, niyuyugyog;

Taas-baba sa indayog.

Walang awat sa maghapon

Kami sa buwan ng bakasyon,

Sa Businlak, aming bukid

Laruan namin noong mga paslit.

Doon mayroong bahay

Na yari sa kawayan,

May punong papaya

Sa may bandang kanan.